vrijdag 24 december 2010

Borta bra men hemma bäst!

Na 5 lange maanden in het buitenland ben ik uiteindelijk weer thuis. En voor het eerst in jaren is het ook nog eens werkelijk kerstvakantie! Mijn examens in Zweden zijn immers al afgelopen. Nu is het wachten op de resultaten. Zweeds zou normaal gezien zeker in orde moeten zijn. Bij Applied Programming zat ik er eerlijk gezegd maar slaperig bij, maar ook dat zou nog wel goed moeten komen.

De examens waren nog maar net achter de rug (16 december) of ik mocht me al gereedmaken voor een reis naar Kiruna in het Noorden (17-20 december). Kort daarop zou ik dan naar België vertrekken (22 december).

Maar eerst Kiruna dus. We gingen er met 4 mensen heen: een vriendin uit Leuven die in Lund studeert (in het Zuiden van Zweden) en twee van haar Nederlandse kennissen. We konden dus nog eens gewoon Nederlands praten. Hoewel, met die Nederlanders heb je regelmatig wel eens wat spraakverwarring. We hebben zelfs een kort woordenboek opgebouwd.

De vlucht met SAS verliep zonder problemen, op wat vertraging omwille van deicing na. We logeerden in the Yellow House, een toevluchtsoord voor veel internationale studenten. Hoewel we de uitbater de bijnaam 'Grumpy' gaven, waren de voorzieningen in het algemeen eigenlijk goed in orde: een kleine keuken en eetkamer, goede verwarming enz. De ontbijtruimte was buiten gebruik wegens waterschade...

Kiruna ligt boven de poolcirkel, er heerste dus poolnacht. Dit moet je echter correct opvatten. Poolnacht wil zeggen dat de zon niet boven de horizon komt. Het wil niet zeggen dat het er voortdurend aardedonker is. 's Morgens is het er zo ongeveer zoals in België op een bewolkte vooravond. Later wordt het snel donkerder. Omdat wij in de periode rond volle maan kwamen, viel zelfs dat nog goed mee.

De eerste avond vertrokken we al voor een hondensledetocht. We kregen een warme overall om over de rest van onze kledij aan te trekken, evenals gevoerde laarzen en een 'vliegeniersmuts'. Ik heb het in elk geval niet koud gehad. Het enige nadeel is dat je bewegingsvrijheid nogal beperkt wordt als je zoveel lagen mee torst. Het was een nieuwe ervaring: 16 honden die onze slee met vijf personen plus menner trokken. Op onze tocht waren er twee sleden, aangezien er ook een tweede groep studenten deelnam aan de rit. Opmerkelijk: alleen de twee honden vooraan (de oudste) kennen het verschil tussen links en rechts, de rest volgt gewoon. Onderweg hielden we even halt voor een koffiepauze, vergezeld van een hapje. Typisch Zweeds!

Na de tocht was het tijd om een avondmaal te bereiden. Breng die Nederlanders maar eens bij dat er wel degelijk wortelen horen te zitten in spaghetti! Enfin, het leek hen nog te bevallen. Ze gingen het zelfs introduceren in Nederland.

De volgende dag gingen we op weg naar het IJshotel in Jukkasjárvi. Omdat er geen bussen rijden in het weekend moesten we een taxi nemen. Met vier is dit echter nog betaalbaar.
Het hotel zelf is zeker de moeite waard. Het project werd 20 jaar geleden opgezet als een kleine kunsttentoonstelling. Op een zekere dag waren er toeristen die wilden blijven overnachten, maar alle 'warme' accommodatie was al volzet. Ze beproefden dan maar hun geluk in de iglo. Blijkbaar was het een leuke ervaring. De positieve reacties leidden tot het opstarten van het eigenlijke ijshotel met sneeuw en ijskamers. Elk jaar wordt er een nieuw hotel gebouwd, elk jaar ook iets groter. Het huidige hotel beslaat zo'n 5000m². Toen we er waren was nog niet alles af. Bv. de ijskerk en enkele kamers waren nog in opbouw. Voor de opbouw vraagt men mensen van over heel de wereld om ontwerpen in te sturen. Wordt hun ontwerp gekozen, dan moeten ze het zelf nog komen bouwen. Initieel krijgen ze wel wat ondersteuning, maar daarna staan ze er toch alleen voor. Misschien een uitdaging voor de kunstzinnigen onder jullie?
Het IJshotel heeft natuurlijk ook een typische icebar, waar je drankjes krijgt in ijsglazen. In dit geval vodka, omdat er een smenwerkingsakkoord is met absolut vodka. Icebars vind je echter in vele steden (bv. Stockholm, Kopenhagen, Londen, New York,... allemaal gebouwd met ijs dat zorgvuldig werd verzameld uit de Tornerivier en eventueel getransporteerd over grote afstand.
Er worden ook ceremonieën verricht in de kerk. Zo kan je er trouwen of je kind laten dopen. Voor koele kikkers!

In de namiddag gingen we op bezoek in een klein openluchtmuseum over de Sami ('de Lappen'). Ze zijn de afstammelingen van de oorspronkelijke jagers/verzamelaars/rendierherders die in het Noorden van Scandinavië leefden. Hoewel ze iets modernere methoden en materialen aanwenden, zijn er toch nog aardig wat die de oude gebruiken blijven volgen. De meeste rendieren zijn (half) getemd en worden geweid in grote kuddes nabij het kamp dat op verschillende plaatsen wordt opgeslagen afhankelijk van de periode van het jaar. Na het koude bezoek warmden we ons aan het vuur in de Sami-tent.

Op onze voorlaatste dag verkenden we 's ochtends het stadje. Het was een leuke uitgestippelde sneeuwwandeling die ons langs enkele punten in het landschap leidde, maar ook een deel door het nabije industriegebied. In elk geval zagen we veel van de typische groene, gele of rode huizen.

Tegen 15u vertrokken we naar de ijzermijn (magnetiet, voor de geïnteresseerden). Deze is nog steeds actief: men verwacht zelfs nog wel een eeuw te kunnen delven. Van hieruit wordt het erts via het spoor naar Narvik en Luleå gevoerd, waarna het verder reist per boot naar de rest van de wereld. Het was interessant om te zien welke technieken ze daarbij gebruiken. Helaas blijft het niet zonder gevolgen: door de verzwakking van de ondergrond is men moeten beginnen met het verhuizen van Kiruna. Dit gebeurt in fasen en zou over 10 jaar voltooid moeten zijn. Het wordt vrijwel volledig bekostigd door het bedrijf achter de mijn.

Die avond ondernamen we een poging om het noorderlicht te zien. Het was al dagen bewolkt, maar de 19e was het aan het opklaren dus de kans bestond nog. We doolden een aantal uur rond op de sneeuwvlakten, regelmatig tot over onze knieën wegzakkend en wachtend tot men de lichten op de skipistes zou doven. Helaas, het noorderlicht liet zich niet zien die avond, dat hebben we dus gemist. Hoe dan ook, het was wél een leuke wandeling. Midden in de nacht nog eens opstaan om te kijken of er nog meer opklaringen waren bracht ook geen soelaas.

De laatste dag moesten we alleen nog inpakken, opkuisen, naar de luchthaven gaan en daar wachten op onze vlucht naar Stockholm. Daar aangekomen was ik nog even gastheer, aangezien mijn Leuvense kennis de volgende dag om 6u45 een vlucht naar België had. Daarvoor moet je dus rond 3u vertrekken van bij mij op kot. Met de problemen rond het winterweer waren er nog twijfels over de vlucht, maar uiteindelijk bleek alles toch in orde te zijn en kon ik zelf met mijn opruim beginnen alvorens naar België terug te keren de volgende dag, ook om 6u45. Geloof het of niet, het was nog een probleem om op de bus naar de luchthaven te geraken omdat er te veel volk stonde te wachten en de bussen vol zaten. En dat om 3u30 's nachts! Gelukkig had mijn vlucht wat vertraging, zodat ik na de nodige stress alsnog op weg kon naar on Belgenlandje, waar ik nu weer even thuis ben.

En wie weet? Misschien kom ik jullie nog wel tegen in de kerstvakantie. In elk geval wens ik iedereen een Zalig Kerstfeest en een Gelukkig Nieuwjaar: God Jul och Gott Nyår!
En veel goede moed voor de studenten...

Geen opmerkingen: