Kungsleden (2)

Hejsan!

Nu volgt het tweede deel van het verslag van de trektocht op het zuidelijke deel van de Kungsleden.

5 juni: Serve - Aigert - Ammarnäs

Voor de verandering waren al mijn bezittingen eens droog toen ik opstond, een hele verademing! Ook het weer viel goed mee: de zon scheen al toen ik me op weg begaf. Voor ik echt weer de Kungsleden op trok, verkende ik eerst nog de omgeving van de hut. Die bestond grotendeels uit moerasland, maar iets ten oosten van de stuga was ook een mooie waterval te zien.

Uiteindelijk vertrok ik met als doel de Aigertstuga, dit is de laatste hut voor Ammarnäs. Het hele traject was 19km lang. Zoals ook eerder op de tocht waren ook hier op verscheidene plaatsen knuppelpaadjes aangelegd. Op mijn weg kwam ik ook een imposante waterval tegen, waarbij de eerder geziene wat bleekjes afstak. Het pad ging net over de waterval via een kabelbrug. Op de foto is vooral de tweede trap van de waterval te zien, de eerste ligt onder de brug. Die brug bleek overigens niet ontworpen om er tegen een stevig marstempo over te gaan, afgaande op de slingerbewegingen die daarbij ontstonden.

Ondertussen was ik wel aan het landschap en de omstandigheden gewend geraakt. Ik bevond me boven de boomgrens, zodat het smeltende water voornamelijk aanleiding gaf tot drassige heide. Daarnaast waren er nog tamelijk wat uitgestrekte sneeuwvelden die verwonderlijk diep bleken te zijn, zodat ik mijn sneeuwzwemtechniek nog wat kon bijschaven. Ik kon echter continu het mooie berglandschap bewonderen.

Op twee plaatsen langs de 19km lange route waren rusthutten voorzien. Die zijn vooral handig als men het pad in de winter volgt (op ski's). Ze zijn erg primitief, maar bieden wel een schuilplaats. Het is ook een plaats waar mensen berichten achterlaten voor elkaar (al dan niet in het gastboek). Voorts is het ook een ideale plek als je je eigen proviand wat beu wordt. Af en toe laten andere trekkers er wel eens iets achter. In principe kan je dit natuurlijk gewoon meenemen, maar het leek me iets eerlijker om er een wissel van te maken en dus wat van mijn eigen spullen achter te laten...

In de namiddag trok ik verder over een mooie hoogvlakte, met hier en daar een kam die ik over moest.Het was echter nooit onoverkomelijk steil. Zo kwam ik ten lange leste aan de Aigerstuga, schilderachtig gelegen aan enkele kleine meertjes iets boven het dorpje Ammarnäs. Het lijkt me een leuke plaats om in de zomer wat te komen relaxen. Bovendien is het heel gemakkelijk vanuit de stad te bereiken. Ik besloot er mijn avondeten klaar te maken. Ooit al eens gevriesdroogde rendiergoulash gegeten? Het is best genietbaar.

Ik had nog wel zin in een avondwandeling (het was 18u30) en de afstand tot Ammarnäs bedroeg slechts 8km, dus ik besloot om die maar meteen aan mijn dagschema toe te voegen.
De afdaling naar het dorp was ongetwijfeld het mooiste deel van de tocht. Het was een beetje alsof de seizoenen langs me heen passeerden. De zon scheen, het werd duidelijk warmer (ik kreeg het zelfs te warm), de berkenbossen om me heen werden steeds groener enz. Ook op deze weg waren enkele watervallen aanwezig. In tegenstelling tot de andere waren ze meestal wel afgezet met hekken om ongevallen te voorkomen.

Tijdens de afdaling kwam ik enkele mountainbikers tegen. Ik zou zelf niet meteen deze route gekozen hebben, hoewel het hen redelijk lukte. Toch waren er regelmatig stukken waar ze het raadzamer achtten om te voet te gaan. Kwestie van je nek niet te breken.

Zo belandde ik vroeger dan ik verwacht had in mijn eindpunt, Ammarnäs. Ik had er in totaal een tocht op zitten van 94km. Voor de verandering had ik wel eens zin in een douche. Op weg naar de jeugdherberg dus maar. Het centrum lag iets verder weg dan het eindpunt van de tocht, maar dat kon er nog wel bij.
De jeugdherberg (waar ook het visserijcentrum gevestigd was) was weliswaar open, maar er was niemand meer te bespeuren (het was intussen 20u30). Het vreemde was dat ik zomaar in het huis kon rondlopen en alle kamers binnengaan. Een kwestie van de mensen vertrouwen neem ik aan...
Uiteindelijk kon ik de aandacht trekken van iemand achter een raam in een ander deel van het gebouw. Zij had een gsm-nummer waarmee ze de beheerders kon bereiken. Ze suggereerde dat ik ook gewoon een kamer had kunnen inpalmen en het er morgen over hebben. Dat was inderdaad ook wat de beheerders me vertelden. Fraai, als ik gewild had, had ik er de volgende ochtend zo vandoor kunnen gaan zonder betalen. Er werd ook verwacht dat je achteraf de kamer schoonmaakte (wat ik ook deed), maar ze wisten eigenlijk niet eens in welke kamer ik geslapen had.
Hoe dan ook, ik had een onderkomen voor de nacht en kon genieten van een warme douche!

6 juni: Ammarnäs

Ammarnäs was vroeger een erg geïsoleerd dorpje. Er waren helemaal geen wegen die het verbonden met andere nederzettingen. In 1939 was er de eerst verbinding op met Sorsele, een grotere stad op 90km afstand. Het dorp heeft minder dan 200 inwoners en is gelegen aan een delta die is ontstaan bij de samenvloeiing van twee rivieren. De delta lokt heel wat toeristen omwille van de vele vogels die er langskomen in de lente, maar ook omwille van de uitgebreide mogelijkheid tot vissen.

Ondanks het geringe aantal inwoners is het dorp wel erg uitgestrekt. Het gedeelte dat Noord-Ammarnäs wordt genoemd ligt op 4km afstand van het zuidelijk gedeelte. In principe kan je het zo ongeveer beschouwen als een apart dorp. Vanuit beide delen vertrekken heel wat wandelingen. Daaronder valt ook het middengedeelte van de Kungsleden (richting Kvikkjokk).

Het dorp heeft een aantal speciale bezienswaardigheden. Eerst en vooral is er de 'potatisbacken' oftewel de aardappelheuvel. De lange vorst maakt het moeilijk om veel gewassen te telen zo ver in het Noorden. Om dat op te lossen werd lang geleden besloten om de zuidzijde van de heuvel te cultiveren en er aardappelen te planten. Het doet wel een beetje aan een wijngaard in Frankrijk denken. Tegenwoordig zijn er echter niet zoveel mensen meer die het zien zitten om de heuvel te bebouwen: alles moet manueel gedaan worden.

Verder is er ook de Sami-kerk en de bijbehorende 'kyrkstad'. Dat laatste is een dorp op zichzelf, of beter gezegd, een verzameling van Sami-huizen rondom de kerk. Kerksteden begonnen hun opmars in de 17e eeuw, toen de strenge kerkplicht de Sami (Lappen) dwong om van heel ver naar de dorpen te reizen om de dienst bij te wonen. Men verwachtte wel dat ze voor hun eigen verblijf konden instaan. Vandaar, waarom niet meteen een heel dorp bouwen? In Ammarnäs gebeurde dit echter pas in de 19e eeuw. Tegenwoordig wordt het dorp nog door de Sami gebruikt wanneer ze bijeenkomen voor drie feestdagen gedurende het jaar.

Het was overigens nationale feestdag in Zweden, maar in Ammarnäs heb ik er niet bijzonder veel van gemerkt (behalve dan de zondagsopeningsuren van de winkel).

Na een nacht in de jeugdherberg kon ik er weer even tegen en besloot ondanks de sterke wind mijn tentje op te slaan op de potatisbacken, zodat ik het op zijn minst toch een keer gebruikt zou hebben. Het was werkelijk een eenpersoonstent: naast de ruimte om te liggen was er niet echt plek meer voor iets anders (behalve dan in de voortent). Die ene keer dat ik dan in een tent slaap werd ik uiteraard uitgedaagd door de elementen: stevige rukwinden, massa's regen,... Ik was toch niet helemaal zeker of de tent het wel zou houden en vroeg me af of ik uiteindelijk niet in het dal (of onderweg tijdens de val) wakker zou worden. Gelukkig bleek de tent een betrouwbare woonstee.

Terugreis

De reis naar Stockholm was opnieuw een aaneenschakeling van bussen (via Sorsele naar Umeå) en een nachttrein (opnieuw zonder ligplaats). Omdat ik toch nog een ochtend moest wachten kon ik nog een wandeling maken in de omgeving. Mijn bagage liet ik gewoon achter in het busstation. Er passeert toch haast niemand. De bus aan rond 13u en moest eerst nog allerlei zaken afhandelen: de post wordt bv ook door de bus vervoerd tussen de steden. In de tussentijd had ik nog een Zweeds gesprek met een Oostenrijkse PhD-studente die net aankwam. Ideaal om de taal nog wat te oefenen! Ze vroeg me de weg naar een onderzoekscentrum in de buurt, waar ik haar achteraf bekeken met een omweg naartoe stuurde...

De busrit zelf verliep vrij vlot, afgezien van een rendier midden op de weg en een kapotte airco, zodat men ons vlak voor ons eigenlijke busstation liet overstappen op een andere bus. Wederom: met buschauffeurs is er niet echt een probleem als je een ticket hebt voor een andere dag (in mijn geval voor de 10e).
De trein leverde de nodige problemen op. Ik had de optie om mijn ticket om te boeken naar de rit die ik wou nemen, maar er is geen loket of personeel in het ooststation in Umeå. De automaat was ook nog steeds kapot: dit was ook al zo toen ik op weg was naar Hemavan om mijn tocht te beginnen, een kleine week eerder. Wachten op de trein dan maar, zodat ik het aan de conducteur kon vragen. Ik wachtte (en met mij vele andere reizigers)... en wachtte...en wachtte... De trein had initieel een kleine vertraging, maar die werd steeds geüpdatet als het moment ongeveer daar was. Wacht dus maar met klagen als een trein te laat komt in België: deze was een uur en een kwartier over tijd! Gelukkig deed men niet moeilijk over mijn ticket: er waren toch nog genoeg lege plaatsen.
Na nog enkele signalisatie- en andere problemen kwam de trein ten slotte aan in Stockholm om 10u15 - meer dan 4u te laat! Het gaat natuurlijk over een grote afstand, maar zelfs dan is dit nogal overdreven, niet? Voor mij persoonlijk geen probleem, ik had immers niet echt een vast schema, maar voor mensen die verder moesten...werden taxi's voorzien (ik hoop voor hen dat ze op SJ's lijsten voorkwamen en niet net als ik in de heenreis in de kou bleven staan).

Dat was het einde van mijn korte bergtocht in het Noorden van Zweden. Wie weet kom ik er ooit wel nog eens terug in het zomerseizoen...

Kungsleden

Hej alla!

in dit bericht zal ik vertellen over mijn tocht in het Noorden van Zweden, waarbij ik het Zuidelijkste gedeelte van de Kungsleden (het koningspad) volgde.

Het bestaat eigenlijk uit drie delen.
Het noordelijke deel begint in Abisko en gaat eerst door het gebied rond de Kebnekaise, de hoogste berg van Zweden. Het loopt door tot in Kvikkjokk. Dit is ook het oudste gedeelte van het pad.
Het zuidelijke deel is het deel dat ik gedaan heb. Het loopt van Hemavan naar Ammarnäs (of andersom uiteraard).
Die twee delen zijn later verbonden tot een pad van ca. 430km. Daarvoor was een extra stuk tussen Ammarnäs en Kvikkjokk nodig. De voorzieningen op dit deel van de tocht zijn vrij beperkt (geen volledig uitgeruste hutten e.d.)

Op 31 mei had ik nog een korte presentatie over mijn particle system werkstuk. In de dagen ervoor had ik al mijn kot opgeruimd, grondig uitgekuist en alle bagage die ik niet nodig zou hebben bij een vriendelijke buur ondergebracht. Op die manier was ik dus klaar om nog diezelfde avond te vertrekken met de trein. Door omstandigheden had ik geen slaapplaats in de trein kunnen bemachtigen. Ik moest het met een zetel stellen. Niet echt geweldig om te slapen, maar het was het transport dat telde. De trip begon al goed: de trein was meer dan een kwartier te laat.

1 juni: de heenreis

Blijkbaar liep gedurende de nacht de vertraging nog op, want ik kwam aan in Umeå met meer dan een uur vertraging, zodat ik mijn bus miste (in Zweden boek je voor een welbepaalde rit). Alle andere passagiers kregen ter vervanging een taxirit aangeboden, maar voor mij was dat blijkbaar niet voorzien. Ik scheen te ontbreken op een of andere lijst...
Bellen naar SJ (de Zweedse NMBS) dan maar. Afgezien van het feit dat ze me eerst 5 minuten op de eerste plaats in de wachtrij lieten wachten (het was 7u 's morgens) en zo mijn belkrediet opmaakten, waren ze best vriendelijk en deden een gratis herboeking van mijn ticket. Helaas dacht men dat ik me in het centraal station bevond terwijl ik in het Oost-station was. De bus die hij me voorstelde kwam op een ander uur dan verwacht en ik liep die dus mis. Uiteindelijk kon ik gewoon mijn ticket herbruiken om 12u (de buschauffeurs doen doorgaans gelukkig niet zo moeilijk). Pfiew!

Het volgende gedeelte van de reis was heel mooi, met prachtige landschappen. Ook het weer droeg hiertoe bij: het was echt zomers. De streek was erg bosachtig met vooral naald- en berkenbomen. Af en toe kwam er wel eens een rendier opduiken. Naar het einde van de rit toe kwamen er groene heuvels in zicht en nog later bergen met besneeuwde toppen. Een belofte voor een mooie tocht!

Ten lange leste kwam ik in Hemavan aan om 18u30 ipv de oorspronkelijk geplande 13u10. Hemavan is een klein stadje dat in winter en zomer bezocht wordt door toeristen. Ik kwam echter net tussen de seizoenen in. Dit had ook tot gevolg dat de berghutten die verder langs de Kungsleden lagen onbemand waren.
Omdat de jeugdherberg al dicht was, besloot ik maar alvast aan de tocht te beginnen. Ik wou normaal gezien al een eerste traject afgelegd hebben op, maar omdat ik zo laat aankwam, veranderde ik dat plan naar het zoeken van een geschikte plaats om te slapen.

Hoewel het misschien enigszins naïef was, was ik toch verbaasd over het feit dat ik na een honderdtal meter al een sneeuwplek tegenkwam. Ik had de vertraging van de lente ten opzichte van Stockholm niet helemaal goed ingeschat. Op koude was ik echter wel voorzien, de vele sneeuw en het overvloedige water waren gewoon een beetje onverwacht. Die avond ging ik dus een stuk de berg op tot aan een drassig weideland met sneeuwplekken. Daar stond ook een hutje waar ik mijn avondmaal kon klaarmaken (lang leve gevriesdroogd voedsel). Ik kreeg gezelschap van twee ronddolende rendieren.

Op dit punt aangekomen werd de route een beetje onduidelijk dus trok ik maar wat op verkenning. Het probleem was enerzijds dat bepaalde tekens bedekt waren met sneeuw, maar ook dat er verschillende routes samenkwamen en die hadden elk vaak nog een zomer- en wintertraject. Reken daar nog skiliften en de bijbehorende paden bij en enige chaos is het resultaat. Met kaart en kompas slaagde ik er echter in het juiste pad te vinden.

Tijdens mijn zoektocht stuitte ik op een ander hutje, iets verder in het bos. Dat leverde een betere beschutting dus ik besloot daar de nacht door te brengen. Uiteraard brengt het verblijven in zo'n hut enig ongemak met zich mee. Het vervelendste was mijn muizenjacht. Af en toe schrok ik wakker van geritsel en joeg dan de muizen weg van mijn bagage (en een enkele keer ook van mijn slaapzak). Na enige tijd hing ik mijn rugzak alvast in de lucht aan een touw, kwestie van de drempel voor de arme beestjes was te vergroten... Geen geweldige nachtrust alles bijeen genomen.

2 juni: Ammarnäs - Viterkalsstuga - Syterstuga

De kungsleden wordt beheerd door STF (Svenska Turistföreningen). Zij hebben een aantal berghutten gebouwd waar reizigers kunnen verblijven. Tussen de seizoenen in zijn die echter onbemand. Er blijft alleen een 'noodkamer' open. Daarom had ik ook een tent mee.
De afstanden tussen de hutten zijn relatief klein op het zuidelijk gedeelte. Dit deel wordt dan ook vaak bewandeld door families gedurende de zomer. Elke hut voorziet op dat moment ook proviand dus zware bagage is niet nodig. Wel in mijn geval dus. Gedurende de ongeveer 100km die ik aflegde was er nergens bevoorrading.

Oorspronkelijk had ik op 1 juli al tot de Viterkalsstuga willen gaan ('stuga' is een Zweeds woord voor hut), een etappe van 11 km. Dat was dus niet gelukt. Niet dat ik een strak tijdsschema had: ik had bijna dubbel zo veel tijd voorzien als eigenlijk nodig om de tocht af te ronden. Dat mede omdat ik had verwacht dat de omstandigheden iets beter zouden zijn, zodat af en toe aangenaam verpozen leuk zou zijn.

Het eerste deel van mijn tocht leidde me verder de berg op, naar de plaats waar de skiliften aankomen. Op dat stuk liep ik al volop in de sneeuw. Een gevolg hiervan is dat je af en toe wat wegzakt. Op zich is dat niet zo erg, maar daar komt bij dat het dooiseizoen ingetreden is. Je hoort regelmatig smeltriviertjes onder het sneeuwpak. Soms komen die ook aan de oppervlakte. Ik moest ze regelmatig oversteken om de tekens die het winterpad aangaven te kunnen volgen - het zomerpad was onzichtbaar vanwege de sneeuw, althans op dit stuk.
Natuurlijk loop je hier en daar het risico op zgn 'sneeuwbruggen'. Een vrij dunne overspanning van sneeuw over het water. Als je daar doorzakt heb je minstens een natte voet. Geheel volgens de Wet van Murphy liep ik dus algauw met een ondergelopen bottine rond. Negeren (voor even toch)!

Tegen de namiddag kwam ik aan bij de eerste hut, de Viterkaletstuga. Het was buiten niet echt koud, zeker niet als je in beweging bleef. 's Nachts in de hut was het frisjes, maar anders viel het mee. Ik schat een graad of zeven à tien. Desondanks was het toch leuk om even de hut binnen te gaan om daar middageten te nuttigen. Je kon er een vuur aanmaken, maar omdat ik geen plannen had om lang te blijven liet ik dat maar zo. Het was wel een goede gelegenheid om van sokken te wisselen (die waren immers doorweekt). Helaas droogde mijn schoen daarmee niet.

Soit, het volgende doel van de tocht was de Syterstuga, een etappe van 12km. De aard van de route veranderde niet veel. Het aantal smeltstromen en sneeuwbruggen nam echter nog toe. Af en toe liep ik gewoon over een sneeuwvlakte. Dit gaf soms een mooi uitzicht, hoewel de wolken wat roet in het eten strooiden. Ter variatie doken er regelmatig wat drassige grasstroken op en een enkele keer ook steenvlaktes. Geleidelijk aan verslechterde het weer echter.

Rond 15u bereikte ik een schuilhut. De wind had intussen stormallures aangenomen en voerde regen met zich mee, de eenzame wandelaar teisterend. Na een halfuurtje was er even een adempauze en ging ik maar verder. Mijn doorweekte bottine had mijn nieuwe sok intussen al goed doordrenkt.

Het lastigste gedeelte was op het einde. Om de hut te bereiken moest je een volledig besneeuwde kam oversteken. Bij quasi elke stap zakte ik tot over mijn knieën weg en af en toe kon ik 'sneeuwzwemmen' d.w.z. ploeteren om uit een sneeuwhol te geraken. Het gevaar was echter steeds beperkt en hoewel onvermijdelijk toch redelijk voorspelbaar. Naast de sneeuw was er ook nog een harde wind die regen in het gezicht zwiepte en ijskoud aanvoelde op niet bedekte lichaamsdelen (bv gezicht). Gelukkig had ik er aan gedacht handschoenen en een muts aan te trekken in de rusthut.

Rond 18u kwam ik aan bij de Syterstuga. Ik bleek niet de enige gast te zijn. Er waren al twee vrouwen, collega's, die de tocht ook hadden aangevat. Ik wist wel al langer dat er mensen voor me waren en dat ik op ze inliep door de sporen die ze achterlieten in de sneeuw. In feite waren die heel handig. Enerzijds om het pad aan te duiden (soms is dat even zoeken in geval van het zomerpad) en anderzijds om de sneeuwdiepte te peilen waar zij gingen en indien nodig een andere route te kiezen. Een ander voordeel was dat de hut al warm was: ze hadden de kachel aangestoken. Ik kon mijn spullen dus deels laten drogen en mij wijden aan mijn avondeten. Het deed deugd om na een vermoeiende dag gezellig binnen te zitten en later in een warm bed onder de wol (nou ja, in mijn slaapzak dan) te duiken.

3 juni: Syter - Tarnasjö - Åiken

De etappe die ik voor vandaag gepland had liep tot aan de volgende hut, de Tarnasjöstuga. Omdat die slecht 14km ver was, kon ik het me veroorloven om iets later te vertrekken. Mijn medebewoners gingen er wel iets vroeger vandoor. Overigens, heeft iemand van jullie zich ooit al eens met aanstromend smeltwater gewassen? Laat ik het omschrijven als 'verfrissend'.

De weg naar de hut was vlakker en lager gelegen dan de etappe naar Syter. Dit zorgde ervoor dat er minder sneeuw was. Natuurlijk was het daardoor ook erg modderig en moerassig. Soms is het dan even zoeken naar een iet of wat droge route. Op bepaalde delen waren er knuppelpaadjes aangelegd, welbekend aan diegenen die ooit eens in de Ardennen zijn gaan wandelen.
's Ochtends moest ik ook een hele reeks eilandjes oversteken. Daarvoor waren verschillende bruggen aangelegd, de ene al wat steviger dan de andere. Het was een mooi uitzicht, maar ik denk dat het in de zomer nog meer de moeite waard moet zijn. Nog een reden om ooit eens naar Zweden terug te keren.

Voor mijn middageten ontdekte ik een idyllische plek. Nu ja, het hangt er wat van af welke richting je op keek. Iets van het pad, aan de rand van een groot meer, stonden een aantal hutjes die in de zomer blijkbaar door particulieren gebruikt worden als verblijfplaats. Er lag nogal wat afval. Daar stond tegenover dat het zicht op het meer wel heel bijzonder was, wat veel goedmaakte. De zon brak zelfs even door!

Met het afdalen vanaf de hut kwam men meer in bosgebied terecht. De bomen waren echter nog allemaal erg kaal aangezien het om loofbomen ging. De route ging op dezelfde manier voort tot aan de Tarnasjöstuga, met hier en daar knuppelpaden, stenige bospaadjes en af en toe en enkeldiepe sneeuwplek.

Toen ik aankwam aan de hut waren mijn twee medetrekkers net achter me (we hadden elkaar een paar keer ingehaald toen we beiden aan het lunchen waren). De Tarnasjöstuga is gelegen aan een meer en wordt in de zomer denkelijk gebruikt als centrum voor allerlei wateractiviteiten. Er lagen alleszins toch wat boten op de wal. Ik besloot nog wat verder noordwaarts te trekken, weg van de Kungsleden. Bij Åiken, 8km verder, zou een kleine hut staan waar ik voor de nacht kon blijven. Het soort hut kan men ruwweg inschatten door af te gaan op het symbool op de kaart.

Het was nog een mooi verlengde van de tocht. Åiken lag iets hoger dan de stuga, dus bij het weggaan kreeg ik een mooi uitzicht over het meer. Ook dit pad ging vrijwel voortdurend door een bladerloos berkenbos en hielp de wandelaar door knuppelpaden aan te bieden. Ik moest ook drie stromen oversteken. Bij een ervan was de brug duidelijk nog in de (pre)constructiefase: al het materiaal was geleverd, maar er was nog niets gebouwd. Ik moest me dus maar behelpen met een van de planken die er lagen want de afstand was net iets te ver om te springen met een trekkersrugzak op je rug.
Tenslotte kwam ik aan bij de hut, op 5 minuutjes wandelen van een stroompje. Het bleek een Samihut te zijn. De Sami worden bij ons ook wel eens 'Lappen' genoemd. Het zijn de oorspronkelijke bewoners van Lapland en staan vooral bekend als rendierhoeders.
Hun hutten hebben een gat in het dak voor de rook, maar ik vond eigenlijk niet dat dat zo goed werkte. Normaal kan je die gaten ook afsluiten als het regenachtig wordt, maar omdat er niets was om dat te doen, was ik verplicht wat naar de kant te rollen om het neervallende water te ontwijken. Uiteraard waren mijn kleine knagende vrienden ook hier van de partij. O ja, vermeldde ik al dat mijn voeten opnieuw doorweekt waren en daar langzaamaan onder begonnen lijden (pezen, voetzolen enz je weet wel)? Zo sliep ik een onrustige slaap.

4 juni: Åiken - Tarnasjö - Serve

Het inpakken van mijn materiaal (en het ontbijten) 's morgens bleek nog niet zo eenvoudig. Ik moest er immers voor zorgen dat alles min of meer droog bleef ondanks het lekkende gat in het dak. Verder waren mijn schoenen nog steeds doorweekt. De oplossing: twee lagen sokken, met daartussen een plastic zak. Natuurlijk is dat dan weer niet ideaal voor verluchting en het helpt ook niet echt als ik weer diep in het water zou plonzen, maar tijdelijk kon het wel helpen.

Het eerste deel van mijn weg was dezelfde 8km als de dag ervoor, zij het dan in omgekeerde richting. De nachtelijke regen had de weg er niet eenvoudiger op gemaakt. Het paadje was vaak herschapen tot een stroompje en ik kon mijn kunsten als 'eilandjeshopper' nog eens goed trainen in een poging tenminste een beetje op de vaste grond te blijven. Voorts maakte de regen alles een beetje gladder, in het bijzonder de plank die ik over de rivier had gelegd om als brug te dienen. Wonder boven wonder viel ik er niet in en bereikte tegen de vroege middag opnieuw de Tarnasjöhut zodat ik comfortabel kon lunchen.

In de namiddag zette ik koers naar de volgende hut (Serve), een tocht van 14km. Het was een mooi landschap en voor de eerste keer sinds het begin van mijn tocht was er meer blauwe lucht te zien dan wolken: eindelijk eens wat zon! De weg ging over enkele bergkammen, maar slingerde zich toch voor het grootste deel tussen de bergen door met slechts beperkte hoogteverschillen. Er waren wel weer meer sneeuwplekken, en vaak vrij groot.

Kort nadat ik op weg was gegaan kreeg ik te kampen met een buitengewoon sterke rugwind die me letterlijk vooruit stuwde. Het was bijna onmogelijk om stil te blijven staan. Omdat er wel veel mooie uitzichten waren, wilde ik me af en toe wel eens omdraaien om een foto te nemen. In zo'n geval blies de wind me echter bijna van mijn sokken! Het grootste probleem was dat er geen enkele plek was om even uit de wind te zitten voor een uur of drie/vier aan een stuk. Bovendien tartte de wind alle wetten van de fysica en besloot als ik een kam overstak om daarachter toch lustig verder pal in mijn rug te blijven blazen. Tja, het had erger gekund. Stel je eenzelfde tegenwind voor, eventueel nog beladen met regen...

Misschien had ik dat laatste beter niet gedacht. Het laatste stuk van mijn tocht ging door een moerassig bos (of toch een verzameling bomen) waarin van een weg niet veel meer te ontdekken viel. Ik zocht dan zelf maar zo goed en zo kwaad als het ging naar een pad erdoorheen. De wind hield aan en bracht zelfs enkele sneeuwvlokken met zich mee. Het kostte nog de nodige moeite (en andermaal een natte voet) vooraleer ik ten slotte bij de hut aankwam.

In de hut stookte ik de kachel meteen flink op. In mijn verlangen om al mijn spullen eindelijk een deftig te drogen liepen enkele zaken zelfs schroeivlekken op. Het was het wel waard.
's Avonds had ik zelf de mogelijkheid om nog eens een Nederlandstalig boek te lezen: wonder boven wonder zat er een in de (mini-)hutbibliotheek.

Morgen volgt de rest van het verhaal. Een klassieke come-and-see-next-week truc.

Quarnevalen en de laatste loodjes

Hej!

Na het overzicht van Valborg vorige keer heeft het enige tijd geduurd voor ik weer aan schrijven toekwam. Een van de voornaamste redenen daarvoor zijn natuurlijk mijn examens.

Iets voor de examens was er echter nog een evenement dat de moeite van het vermelden waard is: Quarnevalen, oftewel carnaval! Het wordt om de drie jaar door KTH georganiseerd en is een zeer goede mogelijkheid voor hen om reclame te maken. Dat geheel terzijde uiteraard.
De voertuigen die in de stoet meerijden zijn allemaal door studenten vervaardigd. Hiervoor krijgen ze een week tijd (hoewel de planning zelf veel langer in beslag neemt). Ze krijgen bovendien al het materiaal dat ze nodig hebben indien ze een bepaald aantal tijdschriften weten te verkopen. Het soort materiaal is vrij gevarieerd: het gaat van papiermaché tot oude auto's. Veel van de voertuigen waren gemotoriseerd. Sommigen werken dan weer met magneetaandrijving (net als bij de boot in Uppsala tijdens Valborg). Daarnaast zijn er een hele hoop andere zaken te bewonderen, gaande van praalwagens zoals schepen tot marcherende muzikanten. Ik kan in principe elke wagen beginnen beschrijven, maar daar heb je als lezer niet zoveel aan. Momenteel zijn de foto's over Quarnevalen helaas nog niet opgenomen in de fotosectie en dit zou wel eens tot volgende maand kunnen duren.

Na Quarnevalen volgden dan de laatste opdrachten (schrijf je eigen malloc/free/realloc bibliotheek op 4 verschillende manier + gebruik van Nvidia's cg shadertaal). Toen die uiteindelijk af waren kon het eigenlijke studeren beginnen. Drie vakken: Zweeds (Intermediate niveau), Besturingssystemen en Computer Graphics.
Het eerste ging vrij vlot, hoewel het moeilijker was dan de vorige edities.
Computer Graphics was ook ok. Bij dat examen kan je echter maximaal een C behalen. Wil je meer, dan moet je nog een bijkomend werkje schrijven. Ik heb dan maar iets over particle systems geschreven, met o.a. een zeer realistisch grasveld als resultaat (vind ik toch, maar oordeel vooral zelf).
OS ging daarentegen iets minder vlot. Het was dan ook een van de moeilijkere vakken dit jaar (en in het Zweeds). Dat wordt dus nog afwachten...

Nu ben ik volop aan het opkuisen en me aan het voorbereiden om weg te trekken naar het Noorden. Daar ga ik het zuidelijkste gedeelte van de Kungsleden (een soort GR) volgen d.w.z. van Hemavan naar Ammarnäs. Dat zal normaal minder dan 10 dagen in beslag nemen. Ik heb volop de tijd om het op mijn gemak te doen en van het uitzicht (en de voorspelde koude en regen) te genieten.
Gisteren hadden we nog een afscheidsetentje met enkele internationale studenten. We besloten te wachten met te gaan slapen tot na zonsopgang (die hier extreem vroeg is overigens, 3u45) om die ook eens gezien te hebben - het is een beetje te vroeg om ervoor op te staan.

Daarmee loopt mijn verblijf in Zweden op zijn laatste benen. Na mijn tocht in het Noorden keer ik terug naar Stockholm, vanwaar ik samen met mijn ouders nog wat rond trek om uiteindelijk over Kopenhagen huiswaarts te keren. Geschatte datum van aankomst: 20-21 juni. Voor mij is het dus al vakantie! Voor de ongelukkigen voor wie dit nog niet het geval is: veel succes met de blok en de examens! Voor de werkenden onder jullie: tja, veel geluk op het werk zeker? enz.

Hoewel de foto's van Quarnevalen en mijn trektocht op zich zullen laten wachten, heb ik intussen wel een videosectie over Zweden aangemaakt. Het zijn eenvoudige filmpjes (lees: amateuristisch), gemaakt met een digitale camera dus de kwaliteit is niet denderend. Ik dacht dat sommige ervan echter wel eens leuk konden zijn om te zien.

Ha det bra i Belgien (eller någon annanstans i världen)
mvh,
Lieven

Valborg

Hej allemaal!

ter inleiding een stukje uit de Zweedse Metro (ja, die hebben ze hier ook):
Ett kaos med fylleri, våldtäkt och misshandel. Så summerar polisen i Uppsala årets valborgsmässofirande.
Vertaling: "Een chaos met dronkenschap, verkrachting en mishandeling. Zo beschrijft de politie van Uppsala de jaarlijkse valborgsfestiviteiten." En ik was daar ter plaatse...oeps!

Wel, dat eerste heb ik absoluut gemerkt, de laatste twee gelukkig niet. Ik ben dan ook niet gebleven voor de uitbarsting 's nachts. Maar laat ik bij het begin beginnen.

De valborgfeesten omspanden eigenlijk het hele weekend. Op vrijdagavond was er kvallborg (vermoedelijk een samentrekking van kväll (avond) en valborg). Dan is er de dag zelf, ook wel sista april (laatste april) genoemd. Tenslotte is er de första maj (raad de betekenis...)
Valborg is een andere vorm van valborgsmässoafton, wat in het Nederlands 'Walpurgisnacht' genoemd wordt. Het is een van oorsprong voor-christelijk feest, dat verband houdt met wicca's en heidense rituelen. In Zweden is het heden ten dage vooral gekend als een groots studentenfeest (vnl in Uppsala) waar de lente wordt verwelkomd.

Dat leek dus zeker de moeite om eens te gaan bekijken. Ik was klaarblijkelijk niet de enige die er zo over dacht. De trein zat stampvol, in die mate dat zelfs het hele gangpad gevuld was met passagiers. In de metro heb ik dat wel meer meegemaakt, maar in de trein??
Het was dus een hele bende die aankwam in het station van Uppsala. Het eerst evenement van de dag hadden we gemist: het ontbijt. Bedenk echter hoe dit er uitziet: op valborg zet men zich gezellig langs de oever van de rivier of in een willekeurig park en nuttigt een ontbijt van aardbeien, rijkelijk besproeid met champagne (of andere bubbeldrank). Skål!

Dat laatste woord zet een beetje de teneur voor de rest van de dag (en denkelijk ook de nacht). Eerlijkheidshalve moet ik eraan toevoegen dat het 's morgens heel goed meeviel. Toen ging namelijk het volgende evenement door: forsränningen (rafting).
Vele teams namen het tegen elkaar op in een afvaart van de Fyrisån, de rivier annex kanaal die door de stad stroomt. Creativiteit troef! Het was niet echt een race, maar meer een mogelijkheid voor de kunstenaars om hun bootbouwkunsten te demonstreren. Er zaten echte kunststukjes bij. Een quasi compleet overzicht is te vinden onder de titel 'Valborg' in mijn fotosectie over Zweden.
De meesten schenen te zijn vertrokken van een houten kader met daarop een constructie van...piepschuim (isomo). Dat dit niet al te stevig was laat zich raden. Voeg daar nog aan toe dat het parcours enkele watervalletjes inhield (waaronder een helemaal in het begin) en je begrijpt wellicht wel dat het water er af en toe als een slagveld uitzag.
Natuurlijk waren er ook een aantal onfortuinlijke zwemmers. Dat moet bijzonder koud geweest zijn. Het moge hier dan uiteindelijk lente zijn (alles ziet er weer groen uit!), het kan af en toe toch nog frisjes zijn.
Er deden zich gelukkig geen ongelukken voor.

Dé plek om je lunch te eten of gewoon wat te verpozen met vrienden was ongetwijfeld Ekonomikumparken. Voor de gelegenheid werd het herschapen tot een festivalterrein. Er was bijna letterlijk geen plek waar je nog kon staan: het hele park zat vol met groepen mensen die een picknick hielden. Ik zag een foto van hoe het er achteraf uitzag, nadat iedereen was vertrokken. Hetzelfde oordeel: een slagveld... Ik kan me voorstellen dat hier inderdaad ook wat 'fylleri' te bezichtigen was.

In de namiddag begonnen de nations met hun activiteiten. Voor de trouwe lezers onder jullie, ik heb het concept geloof ik uitgelegd in het overzicht van mijn reis naar Lund. Nog eens kort dan. 'Nations' zijn te vergelijken met wat men in Leuven de faculteitsverenigingen noemt (cfr VTK, Medica, Farma, enz.) Het verschil is dat ze in Zweden georganiseerd worden volgens regio. Zo is er een nation voor studenten die in Stockholm wonen, of in Värmland, Norrland enz. Dit houdt echter geen enkele verplichting in dwz je kan lid worden van welke nation je maar wil en je lidmaatchap geeft je toegang tot activiteiten van alle nations. Dit fenomeen bestaat overigens niet in Stockholm.
Ik kon de activiteiten echter niet bijwonen omdat je daar als bezoeker een 'guest card' voor nodig hebt. In Lund wist men die voor mij te regelen (beter gezegd, kon ik die aankopen), maar in Uppsala was ik daarvoor iets te laat. Daarvoor moet je enigen tijd op voorhand een paspoort (of kopie van) voorleggen e.d.
Maar niet getreurd, de sfeer in de stad opsnuiven was ook de moeite! Bovendien, de muziek en het feestgewoel van de nations strekte zich uit tot voorbij hun fysische afsluitingen. In de Stockholm nation deed men een verwoede poging zoveel mogelijk mensen op een kleine binnenplaats te wurmen. Värmland spande echter de kroon. Eerlijk gezegd was het behoorlijk decadent. Ze waren dan wel niet de enigen, maar een 'champagnedoop' is er wellicht een beetje over: de fonteinen van de vele flessen die geopend werden om de medefeesters een douche te geven hielden lange tijd aan. De våkningstjänst hield een oogje in het zeil.

Omstreeks 15u was er de toespraak van de rector en de mösspåtagning (afname van de mutsen). Dit ging gepaard met allerlei lentegezangen, optochten en tentoonspreiden van vele vlaggen. Het is niet slechts een studentenviering: vele ouderen komen er ook op af, vaak alumni, om andermaal mee de muts te heffen. Het evenement ging door aan de Carolina Rediviva, de bibliotheek.

Daarna hervatten de meer studentikoze activiteiten zich weer. Ondanks het beeld dat ik tot hiertoe geschetst heb, is Valborg niet enkel een studentenfeest. In feite zijn er ook heel wat families met kleine kinderen op de baan. In elk park is wel iets te doen, voor groot en klein. Verder worden er ook zaken als een diner en een bal georganiseerd. Toch, ik zou kleine kinderen niet alleen op straat laten rondlopen (hoewel ik niet denk dat er echt iets zou gebeuren). Afgezien van een boel licht geïntoxiceerde jongeren die op pad zijn, ligt er gewoon een hele hoop glazen flessen en veel rommel, waar je ook gaat (als ik het statiegeld had geïnd, was ik nu een rijk man; als ik alle halfvolle flessen had geleegd, zou ik nu [2 dagen later] nog steeds last hebben van een kater).

Zoals ik zei, had ik geen kaart voor de nations kunnen bemachtigen. Bijgevolg vertrok ik rond een uur of 17-18 weer naar Stockholm. Opnieuw waren er blijkbaar heel wat anderen die het met me eens waren. Laat ik er nog aan toevoegen dat de trein een interessant antropologisch onderzoeksgebied was.

In Stockholm was er natuurlijk ook het een en ander te doen. s'Avonds woonde ik een fakkeltocht en het ontsteken van een enorm vuur op Riddarholmen bij. Het was enige tijd geleden dat ik zo'n groot vuur zag. Ook hier een massa volk, meer dan ik verwacht had. Een divers publiek: heel jong tot heel oud. Traditionele liederen passeerden de revue.
De grote festiviteiten in Stockholm waren eerder die dag doorgegaan in Skansen, het openluchtmuseum waar zowat alle feestdagen gevierd worden. Ik wil toch proberen daar met Midzomer langs te gaan...
Het leek in elk geval kalmer in de hoofdstad dan in Uppsala, maar toch meldt de politie een 200-tal incidenten. Ah, big city life! :)

Ten lange leste liep de dag ten einde en keerde het besef van de dagelijkse routine weer terug. De examens komen immers beangstigend dichtbij (Zweeds op 14 mei) en er resten ook nog taken, het verder plannen van mijn vakantie in juni etc. Daar bovenop is er diezelfde 14 mei Quarnevalen, een driejaarlijkse gigantische carnavalstoet. Na het examen meteen daarheen dus!! Ik begrijp hun planning toch niet al te best...te weten dat het veelal studenten zijn die in de stoet meegaan...

Wens jullie het beste uit een lenteachtig Stockholm!
Lieven

Glad Påsk!

Tjäna!

Zoals jullie misschien al vermoedden, betekent de titel 'Zalig Pasen'. Dat zou ik jullie dus als eerste al willen toewensen.


Er zijn wel wat interessante dingen gebeurt in Stockholm. Om te beginnen ging op 9 april het evenement door dat men 'Stockholms Kulturnatt' noemt ('natt' betekent nacht). Het gebeuren liep ruwweg van 18u tot 24u. Gedurende die tijd openden heel wat culturele gebouwen de deuren, soms aan verminderde prijs, maar vaak ook gratis. Voor mij begon de avond met een voorstelling in het Operagebouw. Ik woonde er een dansopvoering bij samen met een kennis. Het stuk heette 'Coppelia' en schijnt vrij bekend te zijn. Tja, ik ben niet meteen een kenner...
Verder wilden we die avond het 'stadshus' nog eens aandoen. Als een extraatje was het immers mogelijk om de toren te bezoeken, wat normaal niet zomaar kan. Men beweert dat er van daaruit een mooi uitzicht te bewonderen valt. Helaas bleken er zoveel gegadigden dat ze de bezoeken sterk moesten inperken. We zijn dus niet tot boven geraakt. We konden daarentegen wel vrij rondlopen in de rest van het stadhuis (normaal gezien kan je enkel met een gids binnen) en ook het orgel werd bespeeld (het grootste orgel van Scandinavië). Toch niet helemaal voor niets gekomen dus.
Als laatste wilden we deelnemen aan een van de boottochten die georganiseerd werden. Zo'n tocht duurt ongeveer een halfuur en dient vooral om de toeschouwers te laten genieten van Stockholms nachtelijke skyline. We wisten echter al dat we de laatste boot zouden moeten nemen (we kwamen daar maar aan rond 23u). Er stond al een lange rij mensen te wachten. Het grootste deel van die rij raakte wonderbaarlijk genoeg ook nog aan boord, maar zoals je kon verwachten, wij hoorden daar niet bij.
Ondanks wat tegenslag was het toch een goede avond geweest en we gingen tevreden naar 'huis' terug. (btw, het is vrij vreemd om over je woonplaats hier als 'thuis' te denken, maar anderzijds ook niet helemaal onlogisch, zelfs in Leuven heb ik het al voorgehad, en hier is het nog iets permanenter. Maar geen zorgen, België blijft mijn onbetwiste 'thuis' thuis.)

Mijn eerste laatste Zweedse obstakel is genomen! D.w.z. iedereen moet een presentatie houden over een zelfgekozen onderwerp dat verband houdt met Zweden en de mijne viel op 11 april. Ik had gekozen voor het IJshotel in Norrland (Noorden van Zweden) omdat ik daar per slot van rekening zelf geweest ben. De tekst en presentatie zijn binnenkort op mijn website onder de rubriek Zweden -> 'Teksten' terug te vinden.
Het ging beter dan ik verwacht had. Natuurlijk is het een beetje een artificiële situatie vergeleken met een echt gesprek omdat je je kan voorbereiden enz. In principe kan je zelfs gewoon je tekst vanbuiten leren (en er zijn inderdaad medeleerlingen die dat zo hebben aangepakt. Minstens een voorstelling leek verdacht veel op een van de teksten die we op een vorig niveau hebben doorgenomen...). Toch is het ook iets uitgebreider. Enerzijds kan je zaken zoals uitspraak enz al iets moeilijker simuleren. Anderzijds is er achteraf ook een mogelijkheid tot vragen stellen en er worden wel degelijk zinnige antwoorden verwacht. Het is dus niet iets om al te licht over te gaan... Maar het vlotte dus wel redelijk.

Deze week had ik een weekje vakantie. In België zijn dat er twee, maar hier dus niet. Toch een welkome onderbreking. Het is ook een tijd om mensen op bezoek te krijgen. Vandaar dat tante Annemie en nonkel Paul het een mooie gelegenheid vonden om eens langs te komen. Omdat ook ik nog niet alles heb gezien, ben ik natuurlijk soms iets mee gaan bezoeken. Het koninklijk paleis in de oude stad (Gamla Stan) bijvoorbeeld. Uiteraard heb ik ook geprobeerd de delen die ik wel iets beter kenden een beetje voor te stellen. Dat leek toch redelijk te lukken, hoewel ik toch iedere keer dat ik bezoek heb vele dingen bijleer: iedereen let blijkbaar op heel verschillende dingen...
Dus, for the record: de persoon op de afbeelding is geen vrouw, maar stelt (met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid) Birger Jarl voor, de (veronderstelde) 'stichter' van Stockholm in de vroege 13e eeuw.

Een vakantie is natuurlijk ook een mooie gelegenheid om met kennissen op te trekken of nieuwe internationale banden te smeden. Dat dat soms persoonlijke veranderingen meebrengt valt niet tegen te spreken, maar het mag voor mijn part impliciet gebeuren. Deze opmerking slaat op Anna, een Russische vriendin die iets meer modegevoelig is dan ik (wat niet zo moeilijk is) en om de een of andere reden een ware 'bekeringsijver' heeft d.w.z. mij regelmatig aanmaant iets aan mijn stijl te doen. Ondanks dat 'missionaris-achtige' valt ze verder heel goed mee...
Zoals elke stad biedt Stockholm heel wat voorstellingen aan in allerhande theaters en voorstellingszalen, een ideale gelegenheid om er met vrienden op uit te trekken (lang leve studentenkortingen!). Dat veronderstelt natuurlijk dat je er tijdig geraakt, wat bij mij vandaag door allerhande omstandigheden een probleem vormde. Geen voorstelling dan maar.

Overigens, ten lange leste ben ik er vandaag eindelijk in geslaagd die Murphy een loer te draaien. Het was een beetje een ongeluksdag (nu ja, ik behoor te zeggen dat het over gisteren gaat, gezien het tijdstip). Het gemiste toneel is daar maar een voorbeeld van. Een ander was de ostentatieve weigering van de gist in mijn 'kanelbullar' om het deeg te laten rijzen. Na het nodige tweaken, met de nodige hulp van de oven, zijn ze toch bijzonder geslaagd. Dat is toch alvast iets dat ik hier heb leren klaarmaken!

Nu is het einde van mijn weekje vakantie helaas alweer in zicht. Dinsdag mag ik opnieuw de schoolbanken in, voor de laatste maand.

Ik wens jullie allemaal nogmaals een Zalig Pasen en voor de studenten: veel goede moed bij de naderbij komende zware studeerperiode.(Een kanttekening: op het moment dat jullie op het zwaarste blokpunt zitten, ben ik al met vakantie. Beschouw dit vooral niet als leedvermaak, maar eerder als een aanleiding om de voordelen van Erasmus (en Stockholm in het bijzonder) eens extra in de verf te zetten. Vanzelfsprekend is er ook de educatieve verrijking enz...

Med vänliga hälsningar!

Kurser på svenska!

Hej allihop!

het laatste kwart van mijn jaartje hier is nu ook weer officieel ingezet. Een extra uitdaging: mijn lessen zijn nu allemaal in het Zweeds... Voor de Zweedse les is dat vrij logisch, maar bij besturingssystemen en graphics is dat niet zo vanzelfsprekend (nu ja, hier in Zweden is het uiteraard wél vrij logisch). Gelukkig is de literatuur in het Engels en kreeg ik ook toelating om mijn examen (en taken) in het Engels af te leggen.
Overigens, ligt het aan mij of is er een stijgende trend van politieke correctheid in de studieliteratuur? Een van mijn handboeken gebruikt namelijk consequent 'zij', 'haar' etc. telkens als het over een gebruiker of programmeur gaat. Niets op tegen uiteraard, maar het valt me toch iedere keer weer op... toch een beetje vreemd dus. Tussen twee haakjes, de auteur is wel degelijk een man :-). Een ander boek vermeld initieel gewoon een keer expliciet dat 'hij' eigenlijk overal 'hij of zij' verondersteld. Ik heb me recentelijk in het licht van taken die ik zelf moest schrijven al eens afgevraagd (samen met anderen) of het geen tijd wordt om een neutraal equivalent in te voeren dat men voor beide kan gebruiken. Als er een taal is die zoiets aanbiedt, laat het me dan maar weten. Verder heeft dat laatste boek het ook over een 'parentboard' ('ouderbord', jasses, dat klinkt vreemd in het Nederlands) dat in voege kwam ipv 'motherboard' ('moederbord' d.i. een hardwareonderdeel) 'when political correctness hit the computer industry'. Zoals jullie ongetwijfeld merken focus ik me geheel op de hoofdzaken in mijn literatuur...

Zweeds begint langzaam maar zeker te vlotten. Ik kan nu toch al een gesprek voeren met mijn Zweedse medestudenten, al is het dan wat zoekend naar verwoordingen (en ongetwijfeld met tal van fouten). Toch, kan je je voorstellen dat je moet uitleggen wat je studie inhoudt in het Zweeds? Dat was namelijk het onderwerp van een van onze Zweedse teksten (zie elders op mijn site). Om te beginnen: ik studeer 1) ingenieur (ingenjör) 2) computerwetenschappen (datorkunskap) 3) mens-machine interactie (människa-dator interaktion), gevolgd door nadere omschrijvingen...

Momenteel hou ik me dus weer iets meer bezig met de studie: programmeerwerk in C/C++ voor OS en OpenGL & Maya voor Graphics, twee boeken van 800-1000 pagina's -> tamelijk wat om snel even door te nemen.

Volgende maand (14 mei) is het hier een groot carnaval dat maar om de 3 jaar wordt georganiseerd. Op de campus is er al wel wat van te merken: indien je een ploegje bijeen kan rapen en de nodige folders aan de man weet te brengen voor sponsoring, voorziet de studentenvereniging al het materiaal dat je je maar kan wensen om je eigen carnavalswagen te bouwen (tot oude auto's toe!). Benieuwd wat dat gaat geven.

Tot slot nog een aansporing: mochten jullie toevallig dinsdagavond in Leuven passeren of zin hebben in een eens-anders-dan-anders avondje uit, dan kan ik van harte het concert van het solidariteitskoor Pati Pati aanbevelen. Na de onafhankelijkheid begin dit jaar zijn ze enthousiaster dan ooit. Ik zou zelf gaan, maar het is me toch een beetje te ver. Ik wens ze alvast veel succes! Meer info op hun site.

Ha det bra!

Våren är här

Hej!

bij het einde van de derde studieperiode is de lente in Zweden aangekomen. Nu ja, ik veronderstel dat het in België een stuk warmer is, maar toch.
De lessen zijn intussen afgelopen en de examenweek is begonnen. Desondanks heb ik zelf geen examens. De evaluatie van mijn laatste vakken rust enerzijds op het bijwonen van en actief bijdragen tot een aantal seminaries, en anderzijds worden we ook verwacht een paper van iets minder dan 10 pagina's te schrijven. Voor de geïnteresseerden onder jullie: voor Philosophy of Science schrijf ik over 'Engineering and its relation to Science'; voor Intercultural Commmunication gaat het over 'Cultural issues in a digital world', een soort bespreken en beargumenteren van culturele invloeden in HCI-onderzoek.
Eigenlijk zijn beide papers al af, alleen lijkt enige revisie misschien hier en daar nog aangewezen.

Begin maart zijn mijn ouders op bezoek gekomen. Het was voor hen een mooie gelegenheid om de stad eens te komen bezoeken (nog afgezien van de vele voordelen van mijn onovertroffen gezelschap...). De klassiekers passeerden andermaal de revue: Skansen, Vasamuseet, Gamla Stan enz. Misschien ideaal als inleiding om eind juni opnieuw langs te komen?

Gisteren was het een enigszins bijzondere dag (nu ja, elk jaar komt die toch een keer terug). Een extra jaartje is aan mijn afgelegde levensloop toegevoegd. Benieuwd wat 22 zijn zo anders maakt...
Om dat jaar goed te starten ben ik al meteen gaan skiën in Zuid-Stockholm. De sneeuw is (in de stad zelf) zo goed als weggesmolten nu, maar er lag nog genoeg om alle pistes operationeel te houden. Helaas is mijn ervaring met de skilatten veeleer beperkt (d.w.z. ik heb het ooit een middag lang gedaan). Vandaar dat het aantal valpartijen (al dan niet spectaculair) eerder hoog lag. Een troost: ik was niet de enige voor wie dat gold. Ik heb verder ook de grenzen van de stevigheid van aluminium stokken ten opzicht van het menselijk scheenbeen verkend. Resultaat: een kromme stok. Al bij al, op wat spierpijn na zijn er geen lichamelijke klachten na mijn acrobatie.

Dus tja, nu moet ik alleen nog wat schrijven en dan beginnen de volgende lessen alweer. In het Zweeds ditmaal. Vreemd om me te realiseren dat het jaar dan al voor driekwart voorbij is.

med vänliga hälsningar,
Lieven